Mój Pan uwielbia mi powtarzać ” Ty zawsze się tak bardzo boisz czegoś nowego i czego nie znasz. Widzisz tak się buntowalas i pyskowalas a teraz tak to pozytywnie odbierasz i mi dziękujesz, że dzięki mnie to zrobiłaś” 🙂 Dlatego zgadzam się z Dużo.anna, że bardzo dużym wsparciem w takim sprawach jest Nasz Pan i to jak Nas prowadzi i wprowadza w te tematy:)

Może dla tych, których spotykałaś na swojej drodze dominacja rozumiana była tylko przez seksualność, ewentualnie zwiększoną brutalność? Może dla nich kontrola, sfera psychiczna czy emocje nie były ważne? W takim przypadku raczej ciężko stworzyć głębszą relację i przywiązanie obopólne, chyba, że obie strony szukają tylko klimatycznego seksu bez kontroli i nadzoru poza nim.

No popatrz, podstawy budowania więzi są niby zbliżone – zaufanie, dopasowanie, radość z przebywania w jej/jego towarzystwie, poczucie bezpieczeństwa (nie wchodząc w szczegóły), a mimo to tak, jakby porównywać niebo z ziemią. Uległość nigdy nie będzie całością, a złoży się co najwyżej na fragment codziennego życia, bodziec do mocniejszych wrażeń i mniej lub bardziej uzależniającej… zabawy.
Dlatego dziś wypiję lampeczkę wina za trwały związek i mądrych mężczyzn 😉

heh, to jest oczywiste ze na uleglosci/dominacji nie da sie zbudowac nic trwalego
sam MP jest tu najlepszym przykladem

buduje sie na czyms innym, a uleglosc dominacja moze byc co najwyzej dodatkiem bardziej lub mniej istotnym ktory po protu bierze sie pod uwage przy wyborze partnera

albo… gdy myslimy o relacjach typu ulegosc dominacja jako odskocznia od normalnych zwiazkow… to tak, moze to trwac latami 🙂

oczywiscie sa tez relacje 1+1 (nie romanse) oparte tylko na tym, ale to przypoadki ktore jeszcze nie zdazyly sie potwierdzic (zbyt krotkie relacje), badz to patologie

no dobra, dopuszczam jednak ze 2% wyjatkow rzeczywiscie opartych tylko na dominacji / uleglosci 🙂

podsumowaujac, zgadzam sie z Mary

Życie. W pewnym momencie wchodzi rutyna, przyzwyczajenie, czy jedna strona traci zapał, jak to w życiu, reszta zależy od charakteru i natury danego człowieka. Coraz mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że na uległości/dominacji nie zbuduje się trwałej więzi.

Myślę, że dużą dla nas – uległych, pomocą jest zrozumienie, a nie rzadko i wprowadzenie w „temat” przez naszego Pana. Jeżeli daje nam się czas, pomaga zrozumieć pragnienia i się w nich odnaleźć łatwiej nam przychodzi pogodzenie się z naszą seksualnością.

Jedną z takich względnych granic, do której miałam stosunek: „Nie, ale może kiedyś tak”, była opaska na oczach… Mój opór przed nią wynikał z lęku, który mam od wczesnego dzieciństwa. Lęku przed dotykaniem czymkolwiek i w jakikolwiek sposób moich oczu przez inną osobę / rzecz. Zawsze dostawałam ataku paniki i płaczu, gdy ktoś dotykał moich oczu, zasłaniał je lub cokolwiek próbował przy nich majstrować w jakimkolwiek celu i w jakikolwiek sposób.

Z jednej strony zawsze chciałam poczuć tę intensywność doznań, jakie daje opaska… Ale z drugiej wiedziałam, że nie jestem na to gotowa psychicznie. Że z chwilą, gdy ręce Pana i materiał opaski dotkną moich oczu, wybuchnę płaczem i nie będę w stanie skupić się na Panu. Moim jedynym celem będzie pozbycie się tego co zostało umieszczone na moich oczach, co ich dotyka… Ten mój lęk, choć irracjonalny, był o wiele silniejszy niż pragnienie tych doznań, jakie daje opaska. Jednak bardzo chciałam kiedyś pokonać tę granicę. Dla siebie i dla Pana. Robiliśmy kilka podejść do tematu… Pan metodycznie, małymi kroczkami, z wyczuciem i ogromną wrażliwością przygotowywał mnie na opaskę, oswajał z nią. I oboje powoli staraliśmy się sforsować tę granicę. W końcu, właśnie wczoraj, mi się udało… Przyjąć ją z czystą i wyłączną przyjemnością. Bez paniki, płaczu i niekontrolowanego dygotu na całym ciele, bez strachu… Z czystą przyjemnością i zaufaniem do Pana. I tak w Nowy Rok wkroczyłam o jedną granicę względną uboższa. O jedną dotychczas paraliżowaną strachem, chyba mimo wszystko nieśmiałą fantazję. 🙂