Komentarze do: Granice uległości

Autor: Edwina

Edwina — Mon, 15 Jan 2024 13:21:14 +0000

W odpowiedzi do kobieca_kate. Czasem albo raczej zawsze już odnoszę wrażenie, że Wy wszyscy jesteście jak małe dzieci w przedszkolu. Zachwycacie się oczywistościami, otwieracie szeroko oczy na patologie i nadal myślicie, że ktoś Wam pokazał coś nowego. Jak Wy wszyscy się uchowaliście, ze przeżyliście?

Autor: Agnessa

Agnessa — Sun, 07 Mar 2021 09:55:24 +0000

Odpowiedź jest prosta, przekraczanie granic i tak nastepuje w granicach,w granicach zainteresowan obu stron.

Autor: (nie)Rozważna

(nie)Rozważna — Sat, 13 Feb 2021 19:00:38 +0000

Każda relacja ma swoje własne ustalenia. Tak jak napisał MP su poświęci się dla Pana, zrobi coś wbrew sobie…
Pan odejdzie, bądź relacja się wypali, a smutek, żal pozostanie.
Do wszystkiego trzeba dojść samemu, jednak nikt nie przemówi do rozumu …
Drogie uległe, nie róbmy nic na już , zastanówmy się czy to jest dla nas do zaakceptowania:)

Autor: Pan

Pan — Mon, 11 Jan 2021 17:06:36 +0000

Granice uległości. Oczywiście że są. Tak samo jak granice w każdej innej relacji seksualnej. Granice się przekracza. I, wierzcie mi, że przekracza się te które jeszcze jakiś czas temu wydawały się nieprzekraczalne. Oczywiście tu największą odpowiedzialność bierze na siebie Pan. I nie ma innej możliwości żeby taki układ pozostał zdrowy. Pan wbrew pozorom ma wielkie obowiązki wobec swojej Uległej, a przekraczanie granic nie odbywa się codziennie. To skomplikowana relacja która stale dojrzewa. W naszym przypadku dotarcie do poziomu „ultimate” zajęło kilka lat, a jeszcze nie przekroczyliśmy wszystkich granic. To ciągłe odkrywanie siebie i swojego ciała na nowo. Zarówno po stronie Pana jak i Uległej.

Autor: Agnessa

Agnessa — Mon, 08 Jun 2020 16:45:53 +0000

Rozumiem Twój tok myślenia, bo większość relacji bazuje na chemii, ale u mnie tego nie ma z natury, i pełnej świadomości przekroczeniem tej granicy jest dla mnie to, że widzę różnicę między tym, kim jestem w rzeczywistości, a tym np. w temacie bdsm, jakie są oczekiwana innych, lub próby tworzenia, wpływania, wychowywania.Jednak dopiero po przekroczeniu progu emocji zaczyna się bynajmniemj dla mnie bdsm, nie istnieje nic pośrodku, wszystko poza granicami. I wszystkie praktyki są również bardzo racjonalne, może z tego powodu mam trochę zadatkow na tzw. profesjonalizm w klimacie, to wynika jednak z mojego aseksualizmu. Jest jeszcze druga strona medalu bardziej ekstremalna, i tutaj jest to jednak sm w średniowiecznym stylu, czyli króluje asceza, jako styl życia. Taki klimat preferuję w obie strony. I nie jest to tak, że oddzielam np. ja na sesji i ja po, bo nie jestem suka, tylko mam to w pełni zintegrowane. Tak, wielu panów próbuje to poznać, jednak ich emocje biorą górę i się wyłamują-brak kontroli. W mojej definicji klasycznego sm, bd samokontrola oparta na samoświadomości to podstawa tu nie ma miejsca na dominację i uległość, tylko jest kompatybilność reguł i ich wcielania. Nie uważam nikogo, z kim miałam do czynienia za socjopate, jednak to wpływy społeczne tworzą z ludzi socjopatow, ponieważ próbują oni czemuś sprostać, z czym się nie identyfikują, ale myślę, że ta terminologia nie jest konieczna, socjopaci to ludzie władzy, którzy bawią się marionetkami.

Autor: Martin

Martin — Mon, 08 Jun 2020 07:04:41 +0000

Ja nie pilem do ciebie bezposrednio, raczej bylem ciekawy tego o czym napisalas i nie dowierzalem ze moglas po prostu te uczucia schowac i przytlumic. Nie twierdze ze nikt normalny cie nie zechce bo przeciez cie nie znam jaka jestes naprawde, nie pisalem personalnie. Jedynie rozwazalem teoretycznie, ze chyba kazdy potrzebuje uczucia i z 2 strony. A jesli nie potrzebuje, zadowala sie jedynie realizowaniem swoich roznych oczekiwan, albo i tu wloze kij w mrowisko np umawia sie z ulegla na tgzw sesje to jest socjopata i tylko dla kogos takiego osoba ktora ma przytlumione uczucia jet idealna.

Autor: Agnessa

Agnessa — Sun, 07 Jun 2020 22:10:19 +0000

Co do tej całej projekcji uczciwości, która nie z mojego źródła pochodzi a jest tylko odbiciem cudzych oczekiwań, czego się z wielką ulgą wyzbywam, bo to jest jak ciężka walizka, którą lepiej zostawić w podróży. To właśnie domini powinni być otwarci i wrażliwi na różnorodność, zamiast tworzyć wokół swych „odległych” mydlanej pseudoochronnej bańki, ograniczajacej rozwój i autentyzm.

Autor: Agnessa

Agnessa — Sun, 07 Jun 2020 21:29:51 +0000

Oj, Martin, ja wiem, że cała ta sztuka dominacji, to jest gra na emocjach. Mnie nie o samą dominację chodzi i żadna ze mnie suka, temat jest dla mnie racjonalny od początku i taki zostanie, bo tak jak zauważyłeś, żaden normalny domin się mną nie zainteresuje, ponieważ większość normalnych dominow chce chętniej i uczuciowej suczki, natomiast moja droga jest całkiem inna, ponieważ jestem osobą aseksualną i w związku z tym tworze całkiem inne relacje. Próbowałam wiele razy myśleć po waszemu, ale musialabym sobie nałożyć klisze żeby odtwarzać ten film. A socjopaci muszę powiedzieć mają w większości szczęśliwe rodziny i dzieci, prowadząc życie na uboczu. Nazywaj to jak chcesz, jednak taki jest real.

Autor: Martin

Martin — Sat, 06 Jun 2020 19:34:55 +0000

Naprawde pozbylas sie swiata uczuciowego? Nie da sie tego pozbyc, mozna jedynie je zagluszyc albo oszukac sama siebie, gdy nie ma sie wyboru. Jestes kobieta, istota szczegolnie uczuciowa wiec nie wierze. Ale pewnie latwiej przyjac ci taka narracje w sytuacji w ktorej obecnie jestes. A sytuacja ta nie jest do konca wymarzona, stad taka deklaracja… Tak dedukuje. Jaki normalny domin chcialby miec bezuczuciowa ulegla? Tylko socjopata traktujacy ulegla chlodno i beznamietnie, nie watpie jednak ze jest takich sporo.

Autor: Agnessa

Agnessa — Fri, 05 Jun 2020 21:00:44 +0000

Granice uległości, a cóż to? Mnie brak granic nauczył szacunku do siebie, ale nie dlatego,że je nabyłam, tylko, bo się ich pozbyłam, a dokładnie myślenia kategoriami od- do, i dziś nie interesuje mnie uległość jako taka, tylko realna poważna służba. I świata emocjonalno-uczuciowego się pozbyłam, jakie to piękne, być istotą racjonalną.