Całe życie wyobrażałam sobie relacje właśnie tak, jak ją opisujesz. Swoboda, brak granic, otwartość, zaufanie. U mnie owa uległość, dostępność dla swojego mężczyzny mogłaby się w pełni przejawiać jako konsekwencja wzajemnego zaufania. Nie na odwrót.. nie pomyślałam nigdy, żeby iść drogą BDSM, aby mieć takie podejście do relacji, bliskości, intymności.

Pozwolę sobie podzielić się z wami moją historią, bo dzięki temu o czym tutaj piszecie i czym się dzielicie, sama próbuję określić czego TERAZ potrzebuję i jak ukształtowało mnie do tej pory życie..

Jestem sapio i demiseksualna, totalnie „waniliowa” .. przez lata, „byłam” uzdrowicielką, sensualną taoistką, masażystką, tantryczką.. która, pragnie doświadczać seksualnej ekstazy dzięki wysublimowaniu energii, poruszaniu się po światach subtelności, łagodności, świadomości energii.. rozkoszy ciała przez jego ekstatyczne rozpuszczenie.

Jestem też wojowniczką, która jako dziecko doświadczała przemocy fizycznej od ojca, jak i 4 starszych braci i molestowania przez dziadka alkoholika. Generalnie dda i ddd.
Nigdy nie szukałam przemocowego partnera, gardziłam takim przejawem bezsilności, którego doświadczałam w dzieciństwie. I ból w intymności absolutnie nie jest tym czego potrzebowałam.

Wybierałam mężczyzn którzy byli bardziej w żeńskiej energii czy można powiedzieć byli „uległymi” – ja dominowałam ich poprzez dyscyplinę psychiczną, wpływając na ich obszary życia takie jak odżywanie, praca, poglądy, samorozwój.. potrafiłam zmienić czyjeś życie o 180 stopni z dnia na dzień. Byłam mentorką, nauczycielką.. oh i wiele różnych innych ról. Nigdy nie nazywałam siebie „dominującą”, ale stwierdzali tak wszyscy, którzy z boku widzieli dynamikę moich związków. Po kilka związkach stwierdziłam, że brakuje mi w tych mężczyznach sięgania do mocnej, stanowczej męskiej energii, i że ja teraz potrzebuję się komuś poddać. Niech teraz mężczyzna będzie dla mnie inspiracją, niech on mnie czegoś nauczy.. coś pokaże, coś wniesie do mojego życia. I w tym miejscu, mogłabym powiedzieć, że narodziła się we mnie gotowość do bycia „uległą”, zaufania, poddania się mężczyźnie, tylko po warunkiem emocjonalnego-psychicznego-duchowego partnerstwa, i życiowego pragmatyzmu i jego świadomego zarządzania swoim popędem i pierwotnymi emocjami.

Rok temu poznałam faceta z „klimatu”, wspomniał trochę o swoich doświadczeniach, wydały mi się dziwne, do wczoraj nie miałam pojęcia o co chodzi w bdsm. Poczułam.. hm dziwne, jego historie bardziej przypominają chęć i faktyczne znęcanie się nad kobietami w wyniku wczesnego odrzucenia i rozczarowania. Nie jestem pewna czy chce w to wchodzić… pojawiła się przemoc psychiczna, poczułam się jakbym znowu była bezsilnym dzieckiem, sterroryzowana skrajnymi reakcjami i brutalnym słowem. (co nigdy w żadnym wcześniejszym związku nie miało miejsca). Po moich doświadczeniach z dzieciństwa włączyła mi się retraumatyzacja.

Po tym co przeczytałam dziś i wczoraj, dla niektórych „uległych” i w tym klimacie, takie zachowania są wręcz pożądane. Ja nie byłam na to gotowa, nie wiedziałam, o co tu chodzi, czy to jest jakaś gra czy może choroba?

Międzyczasie, on wyznał że chciałby mi się poddać… ale nie weszłam w to. Bałam się. Bałam się, że będzie chciał mi oddać. Przecież ma doświadczenie w „biciu” kobiet. Rozstaliśmy się tydzień temu, i dopiero teraz ja poczułam, że chcę i jestem gotowa go zdominować. Czuję, że może to na mnie podziałać terapeutycznie, jednocześnie nie mam pojęcia jak to zrobić w sferze seksualnej. Sprawianie komuś bólu fizycznego nie kojarzy mi dobrze.. ale.. skoro jest chętny i ma taką potrzebę (bycia ukaranym) to skorzystam z szansy na uwolnienie mojego rozczarowania i wk**** na mężczyzn, którzy mnie przekroczyli.

Jednocześnie sprawdzę czy moja dominująca część, która przejawia się w innych sferach życia może z pozytywnym skutkiem zostać wykorzystana w tej. Czuję, że aby móc się w pełni oddać, muszę wcześniej w pełni zdominować… w bezpiecznych warunkach.

Czy możecie proszę polecić mi jakieś osoby – kobiety – książki, które mnie pokierują? Bądź Ty MP, albo może są tu mężczyźni, którzy są uległymi i chcielibyście mi coś podpowiedzieć?
Inaczej jest kiedy robi się to „nieświadomie” – dominuje, a inaczej kiedy trzeba ubrać to w realne, zdrowe ramy. Z góry dziękuję za pomoc.

„W klimacie piękne jest to, że przy odpowiedniej osobie znikają wszystkie obawy czy niepewność. Jest akceptacja perwersji, radość płynąca z wyuzdania, swoboda w przeżywaniu i doświadczaniu swoich fantazji.”

Sama w tym prawda.
Całe życie żyłam w waniliowych związkach. Ale to nie tak, że ukrywałam swoje pragnienia przed partnerami, mówiłam im, co mnie kręci (nie wszystko, żeby ich nie wystraszyć, ale sporą część) i oni zazwyczaj próbowali jakoś temu sprostać. Jednak związki i tak się rozpadały. Z czasem wręcz zauważyłam, że na rękę mi, żeby ewentualny przyszły partner miał niskie libido, żebym nie musiała się tyle męczyć. Z perspektywy czasu widzę, jakie to chore myślenie. Kilka miesięcy temu, gdy kolejny związek szlag trafił, stwierdziłam, że to jest ten moment, żeby wreszcie spróbować znaleźć prawdziwego dominującego partnera. Po raz pierwszy szukałam mężczyzny kierując się głównie seksem, a dokładnie preferencjami BDSM. I znalazłam Go. Znamy się zaledwie kilka tygodni i nie wiem, czy coś z tego wyjdzie, ale… nigdy z żadnym mężczyzną nie czułam się tak… naturalnie i swobodnie. Początkowy wstyd zniknął bardzo szybko. Gdy zobaczyłam, że moje pragnienia są dla Niego zwyczajne i wręcz oczekiwane, poczułam się tak dobrze. Było to naprawdę wyzwalające. Jedyne, co mnie martwi, to, że mimo bliskości cielesnej, jest On do mnie zdystansowany, a przynajmniej ja Go tak odbieram. Czasem mam wrażenie, jakby wcale mnie nie potrzebował. Dotąd nie obcowałam z takimi mężczyznami, to raczej oni ganiali za mną niż ja za nimi, a tutaj jest odwrotnie. Ale z tego, co tu wyczytałam, niektórzy dominujący są zimni, więc może On taki po prostu jest. Albo może potrzeba czasu na to, aby się otworzył. Poczekam. Albo ja Go zacznę lepiej rozumieć. Ale nawet jeśli to nie wyjdzie, to wiem, że będzie mi bardzo ciężko wrócić do waniliowego związku.

Zabieram się za zaległe wpisy i czekam z niecierpliwością na nowe.
Pozdrawiam serdecznie.

Ja też usycham… może podasz jakiegoś maila chętnie bym z kimś o tym porozmawiała

Aniu, również jestem niespełniona mężatką, uległą, która schowała swoją naturę głęboko do szuflady. W tym roku postanowiłam ją otworzyć….i żyć podwójnym życiem. Bo wewnętrzne usycham. Trzymaj się ciepło

Simone De B.nie ogranicza swojej tezy jedynie do
kobiet o masochistycznych skłonnościach.
W dobrowolnej uległości
wolnej kobiety dostrzega poważne możliwości rozwoju, wzbogacenia jej
seksualności i bogactwa uczuciowego :

„W końcu kiedyś sprzykrzy się ciągłe przywdziewanie tej samej
skóry. Ślepe posłuszeństwo jest jedyną możliwością radykalnej zmiany
daną istocie ludzkiej.
Kobieta staje się niewolnicą, królową, kwiatem,
sarną, służącą, kurtyzaną, muzą, matką, siostrą, dzieckiem – w zależności
od zmieniających się pragnień i zmuszających ją do tego rozkazów
ukochanego”.

Aline-Sina Geibler – „Czekając na miłość”

Czyli optymistyczna historia ! 🙂